Miłość to poemat***
Miłość to nie bajka, to smutny poemat,
Trzeba go zrozumieć, bo to trudny temat.
Na początku radość w twoim sercu gości
Później są wahania tej twojej miłości
Następują płacze, później znów nadzieje
I tak już bez końca ta miłość szaleje.
Jesteś pewien czegoś, ale nie na długo
Bo słyszysz wołania: chodź tu do mnie sługo.
Ponowne zwątpienia, kłótnie, krzyki, wrzaski
I cię przykrywają w grobie ciężkie piaski.
Więc po co ta miłość jak nam ból zadaje?
Bo ona jedyna tu się nie poddaje.
Zawsze walczy do tchu tego ostatniego
By móc się uśmiechnąć do ukochanego…